nevmenandr/

char-based-lstm-persian-poetry

بی‌ابر او نیست بر سر عزم تو  با تو مرا نبود در خاک سپاه 
بر خرم به حاجت بیامد مرا  هر دو را در جهان بر دانه برد 
کسی کو به عاشقان برنجاند  به روزی به در آن بود این زمان 
مجنون بر سر درد بد بر بران  به انگشت خویش بر درخت ندارد 
همه با بر سر از خواب کار شد  در این طره‌ی او در کلاه انداز 
بر آن شاه و گوهر ز تن گرد داد  بر روی تو تا دانم که برداشتند 
مرا در سر اندر بود با هندوی  بر آن باره بر در هزار بود 
دو جان بر در آب بر تخت باشد  ز جنبش به خاک از جان برون آید 
به از او ستاننده بازو بدید  به از دور برداشت از بار عقل 
به افسر به باره ز برگشت خواست  نیامد به کوه به خاک و براند 
به رخش آن به دریای زان داستان  بدین سو ز در پای دریای راست 
همی بازگشتند بر در به بوم  ز بالای ایران گلشن بهشت 
ببردش ز باری بدرد سرای  برستند و بر زنده بردش به جای 
بدو گفت با بر نه اندر زمین  به بهرام بیند برو پر ز باز 
نباید که این نامه بر کار باد  نه با برج بر دار و بر سر به کار 
چو کاووس بر فربش برآمد سپاه  بدین جای ایران بدان خانه‌ی شاه 
ز خاک ستایش برآورد بر  به مردی به هر دو ز برداشتند 
ز باران شاه روانش برآرد  ز برق دریا سپرد آن سرای 
بدان داد استاده دارنده راست  به دست آورد بر دل درد باز 
بدین دست بازار با خواره‌ی خویش  بباید به از بر نهادند باز 
به جان در عراقی به لشکر به دست  به راه خود از جای بر شادی است 
بیارید بر دشت و با تاج شد  ز باری بر آمد به میدان برآورد 
به باری به دریا که دستور شد  نه از تو بران جای ایمان بدند 
به باد آن بدین نامور بود میر  به دریای گردان ترا برد باز 
که بر جان و باده نه با خود برافت  به بیداد بازار خواهد به دست 
بدو گفت با روزگار و به جای  به سوی بر بر زمین بربند 
بدان درد و در هر نباشد سپاه  که بی‌بار بود آن برانداختن 
ببوسید با او به شیر دلم بود  که از بهر دارد به دانش برون 
همی برکشیدند بر در بدان  نه کار به سرساختم با او پرست 
بدان داد و با بام و بادام نشست  وزان بد که شد بر همه بانگ بود 
همه ماه با خود چو بینی بداد  بدو گفت کای دوستان را به زند 

برآمد به بر شاه پیش آن سپاه  که در بار آمد بران مرز باز 
به زاری به خرم به دیدار شد  برآمد به پیران و شد سوی باد 
بدان داد بر او ز ایران به گرد  به باز آورد بر نه دل برفراز 
دگر هفت کس بر سپاه اندر آورد  که این داستان را نبینم به مهر 
بدان در دل تو سواران به روی  که هر دو سپاه اندر آورده شد 
شهر ناله‌ی تو نهاده به روم  بدین درنهادند پای از دلیر 
برین سودر او را بدو بر سر باد  چو شب شاد باشی تو را نیست جست 
ز هر دو سپهبد بر او برفت  کزان راه بیدار و برخاست بس 
به ایران برآورد بر دشت و شهر  بدان مرد هر دو مهان را بخواند 
ببوسم بران داد بر درد باز  که باشد برو راه بر در سپرد 
فرستاده را پای بر جان خرد  نباشد به مردی بران جام بست 
به نزدیک بازی برو سنجه‌ی جوی  که در شاه بر باد و روشن براند 
به شاخ اندرون تاج و بر اختر تو  به هر دانش آن نیز با بازگرد 
بر او مزاج او سپاه اندرون  بدست اندر آورد با باره شاه 
ندارد دل از درد و بر رود و باز  مرا باز در بازگشتند بهر 
به راه بر آن دو جامه بر دود رای  به دل بر به باد اندر آمد خروش 
به تاج آن کجا بازگشت و بدی  نباید که شد بر خرد باز نور 
همی زان سر ایران برآمد به روز  برآرد به هر داور آن بارگی 
ورا باز بر شیر برخاست بست  کز اندازه بر پای باران نهاد 
که بر مرد بر راه بندی به دست  به درد اندرون داد با راه بود 
ز باد از بهانه ندارد به روز  همی راه بودند با درد داد 
بران دست بر باغ او برستند  برون اندر آمد ز من ره به دست 
ازان دشمن از نامه بادیم زر  بدو گفت باران بد تا به نزد 
به اندرز خاک اندر آید سپاه  به فرخنده با خود پس اندر دلش 
که بیژن نهاده به دارا به گرد  به خردم همان سال بند اندر آمد 
ببستند زان راه دارا مرا  به نزدیک باشد شه این جنگ خاست 
بزرگان به باد آورد بر سرو  به بازار شد در زرین بداد 
ز شاه جهان تا بترس و به شب  به روز آمده کار بگذارند 
برآورده بر سال بر در نبرد  برو بر زمین بر به داری براند 
بر این بلبل که آن را بتابد به باد  که نازش به شاهی به بیداد روی 
تو را بر سر آن نامه گشت از کمان  به پیش بلند آمد این بر زمین 
بدان داور جهان شاه بر بر روان  بدان سوی این باز باشد به داد 

@article{ореховперсидский,
  title={Персидский поэтический корпус},
  author={Орехов, Б.В. and Степина, Д.С.},
  journal={Труды института русского языка им. В.В. Виноградова},
  year={2022},
  number={1},
  pages={65--72}
}